Brother : บทเรียนซ้ำซากกับความตายอันแสนสุข
Brother : บทเรียนซ้ำซากกับความตายอันแสนสุข
Brother เป็นหนังเรื่องที่เก้าที่ Takeshi Kitano กำกับการสดง โดยยังไม่นับรวมหนังที่เขาเข้าไปพัวพันทั้งเป็นนักแสดงเอก นักแสดงสมทบ คนเขียนบท คนตัดต่อ ฯลฯ
หนังของทาเคชิส่วนใหญ่พัวพันอยู่กับแก๊งค์ยากูซ่า ตำรวจ อาชญากรรม การแก้แค้น และความตาย โดยเฉพาะความตายในความหมายการแสดงออกที่ทาเคชิมักหมกมุ่นก็คือ ความตายอันไร้สาระ เมื่อเทียบกับความจริงบนโลกคนธรรมดากับโลกของอาชญากรรมดูเหมือนว่าความตายเป็นเพียงเหตุผลเล็กน้อย ไม่ได้ทำให้ชีวิตเศร้าหมองไปมากกว่าที่เป็นอยู่ เพราะที่เป็นอยู่ก็ไม่ต่างจากการยืนอยู่บนเส้นลวด ดุจเดียวนักไต่ลวดที่ขาดแม้แต่ไม้ทรงตัว หากแต่ความตายเป็นแรงกระตุ้นให้เดินหน้าเพื่อเริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ และการหาเหตุผลที่ใหม่กว่าเป็นการแก้ตัว ซึ่งไม่แน่ว่าจะมีอยู่จริงหรือไม่…
Bother เป็นหนังที่ยังวนเวียนเกี่ยวพันกับแกงค์ยากูซ่า ทาเคชิแสดงเป็นยามาโมโต้ ยากูซ่าที่ต้องหลบออกจากประเทศญี่ปุ่นเพราะความขัดแย้งกันในแก๊งค์ เขาเดินทางมา L.A. อาศัยอยู่กับ ญาติที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งเด็กที่เขาไปอาศัยอยู่ด้วยก็ตั้งเป็นแก๊งค์ผิวสีเล็ก ๆ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับยาเสพติด การเดินทางมาของยามาโมโต้จึงเป็นเหมือนการเดินทางมาของผู้นำทาง เพราะแทนที่เขาจะมาหลบภัย เขากลับเข้าไปจัดการปัญหาความขัดแย้งในกลุ่มแกงค์สเตอร์ และช่วยให้แก๊งค์ที่ไม่มีท่าอะไรตั้งตัวเป็นใหญ่
เส้นทางมาเฟียเป็นเส้นทางที่เราต่างก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นเส้นทางที่ไม่ได้มาด้วยความสบาย แต่แท้จริงแล้วกว่าที่จะขึ้นเป็นใหญ่ได้จะต้องผ่านการสังหารคู่แข่ง ผ่านการห้ำหั่
นจนปราศจากชีวิต และเมื่อเดินเข้ามาสู่เส้นทางนี้แล้ว ทางรอดทางเดียวก็คือเดินหน้าต่อไป สังหารคนที่หักหลัง และไม่ต้องมีความปราณีกับคู่ต่อสู้
Brother ดำเนินเรื่องตามลีลาหนังของทาเคชิทุกประการ ทาเคชิชอบใช้ความเงียบดำเนินเรื่องแบบเอื่อย ๆ เหมือนเรานั่งดูบ่อน้ำที่มีน้ำไหลจากกระบอกไม้ไผ่ ดูใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมากระทบผิวน้ำ หรือแม้กระทั่งนั่งดูปลาคราฟแหวกว่ายในบ่อ เขาทำให้ฉากตัดนิ้ว คว้านท้อง กลายเป็นฉากที่สยดสยองแบบเงียบ ๆ แต่ดูแล้วเหมือนตัวเองเอามีดกรีดบนผิวหนังแบบนั้นเอง
แม้หนังเรื่อง Brother จะอาศัยฉากเมืองใหญ่อย่าง L.A. เมืองที่ผู้คนต่างภาษา ต่างวัฒนธรรมและเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ซึ่งแตกต่างจากหนังเรื่องก่อน ๆ ของเขา ที่มักจะใช้ฉากความเวิ้งว้างของทะเล แต่โดยความจริงแล้วหนังของทาเคชิก็ยังวนเวียนดำเนินรอยตามความเจ็บปวดของอาชญากร บทเรียนที่เขาอยากจะบอกก็คือบทเรียนที่ซ้ำซาก หรือเราต้องรอให้ความตายมาเยือนเสียก่อน เราจึงรู้ซึ้งว่าแท้จริงแล้วเส้นทางที่เจ็บปวดที่สุด คือเส้นทางที่เราเป็นคนเลือก
ดังนั้นความตายที่แสนสุขคือการเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับลูกกระสุนนั่นเอง
